جالب است...در کتابها میخوانیم که گویا آرم پزشکی بیشتر کشور ها شمعی است

 افروخته و نیم سوخته ،و آنطور که پیداست باید تا به آخر بسوزد و مثل این شمع

،عمرش  را قطره قطره به پای انسان ها بریزد.

آرم پزشکی کشور ما دو مار است و یک جام.

افسانه ای میگوید: شخصی بیمار شد و به نزد طبیب رفت،طبیب پس از معاینه به

کتابهایش مراجعه کرد...

پس از مطالعه زیاد  دید با شرایطی  که در کتابها برای معالجه ی این بیمار قید شده

بیماری در حکم بیماری علاج ناپذیر است .همین  را هم به بیمار گفت.  بیمار از فرط

 نا امیدی سر به کوه و بیابان گذاشت...

روزی در بیابان به گله گوسفندی برخورد،گرسنه اش یود،خواست قدری شیر بدوشد

 و رفع گرسنگی کند،اما ظرفی همراه نداشت،از گرسنگی داشت هلاک میشد.

کاسه ی لاک پشت مرده ای را دید، کاسه را برداشت و رفت زیر شکم گوسقند و

شیر او را دوشید توی کاسه...

اما هر کاری کرد رغبت نکرد شیر را از آن کاسه بنوشد ...نشست و خوابش

برد...مدتی گذشت ،گرسنگی فشار آورد و بیدار شد .چشم که باز کرد دو مار

سیاه را دید که به سوی کاسه شیری که دوشیده بود میخزیدند...

به کاسه رسیدند ،شیر را نوشیدند ؛سپس سر برداشتند و آنچه خورده بودند در

کاسه برگرداندند...و همانطور

که آمده بودند رفتند!!!و حالا او این جریان را دیده و ماتش برده ...یعنی چه؟!

چرا خوردند ،چرا برگرداندند؟!...

سپس با خودش گفت من که از این بیماری به جان آمده ام،چه بهتر همین شیری

 را که به زهر آلوده است بخورم و خودم را از این زندگی راحت کنم!...کاسه ی

 لاک پشت را سر کشید وشیری را که مارها خورده و برگردانده بودند تا قطره آخر

نوشید ...به انتظار مرگ ماند...اما ،نه تنها مرگ به سراغش نیامد بلکه احساس

کرد انگار سبک شده،و بیماری از تنش رفته است!...به نزد طبیب برگشت و گفت

تو گفتی  که بیماری ام لا علاج است،وحالا می بینی  که شفا یافته ام! طبیب زهر

 خندی زد و شرایطی را که در کتاب قید شده بود برایش تعریف کرد و گفت:کاسه ی

 لاک پشت و شیر را میتوانستم فراهم کنم،ولی آن دو مار سیاه را،با آن مشخصات

،از کجا می آورم،و چه میکردم تا شیر را بخورند و برگردانند!